بهشتِ عَدْن که غرقِ عبادتش شده است            عبـایِ سـبـزِ بلـنـدِ سـیـادتـش شده است

جهان به گفتۀ لولاک اگر که خلـق شده            فقـط به یُـمن شکـوهِ ولادتـش شده است

به غـیر معجـزه از او نـمی‌تـوان دیـدن            که خرقِ عادت، عمری‌ست عادتش شده است

درون کـوزه مگر جمع می‌شود دریا؟!            عجیب نیست که دنیا زیادتش شده است

کسی به فکـر گـل‌آلـود کـردن آب است            به بی‌کرانی کـوثر، حسادتش شده است

فرشته از دم در، صف کشیده تا ملکوت            رسول عشق، زمان عیادتش شده است

صدای خـنـدۀ مـکـر از سـقـیـفـه می‌آید            بسوز دل! که زمان شهادتش شده است